Jak and Daxter: The Lost Frontier

Review | 05 January 2010 0:00 -

Jak & Daxter is een serie die is grootgebracht door Naughty Dog, dezelfde ontwikkelaar die dit jaar heel hoge ogen heeft gegooid met Uncharted 2. De franchise is echter overgegaan naar Sony die een andere ontwikkelaar aan het werk heeft gezet aan deze franchise. Aan High Impact Games de taak om met een waardige Jak & Daxter-titel op de proppen te komen.

Als PS2-beginneling heb ik helaas de voorgaande delen van Jak & Daxter moeten missen. Vandaar dat het hele verhaal een beetje lukraak op me over komt. De wereld is in de problemen omdat de groene Eco (de energievoorziening) op dreigt te raken, terwijl de donkere Eco er in overvloed is. Jak en Daxter moeten daardoor op zoek naar een manier om de balans terug te brengen. Wat mij betreft had daar wel iets meer inleiding vooraf aan kunnen gaan. Aan de andere kant is het ook wel verfrissend om meteen tussen de leeuwen te worden gegooid.

Bouwstenen

  Jak & Daxter: The Lost Frontier is een platformgame die grofweg is op te delen in drie verschillende soorten gameplay. De hoofdmoot is natuurlijk de platformactie met Jak. Je doorloopt levels, rekent af met vijanden en maakt gebruik van je vaardigheden. De levels zijn niet heel erg weids opgezet en meestal word je gewoon een bepaalde richting opgeduwd. De minimap die steevast onderin het scherm te vinden is helpt je ook om niet verdwaald te raken. De vijanden zijn, zeker in een later stadium niet heel gemakkelijk om neer te krijgen. Ze zijn vaak talrijk en hebben best wat klappen nodig om neer te gaan.

De scherpe kantjes van de confrontaties worden er wel afgehaald door het checkpointsysteem. Die zijn talrijk, waardoor doodgaan eigenlijk bijna geen consequenties heeft. Je moet weliswaar alle tegenstanders opnieuw verslaan maar daar blijft het bij. Vaardigheden leer je bij standbeelden die op bepaalde punten in het level zijn verwerkt. Je gaat er voor staan en dan leer je de vaardigheid vanzelf. Je hebt die vaardigheden dan ook bijna zonder uitzondering nodig in het restant van het level.

Crimson Jak en Dark Daxter

Een andere gameplay-soort die je tegenkomt in het spel zijn de vlieglevels. Je zit in een vliegtuigje en daarmee zul je vijanden moeten uitschakelen of volgen. Meestal zijn dit soort dingen vooral in een game verwerkt om wat extra levensduur te kweken maar in Jak & Daxter: The Lost Frontier is dit wonderwel geslaagd. Het deed me denken aan Crimson Skies, al zijn de missies wat minder uitgebreid en gevarieerd. Het laatste beetje gameplay komt terug in de levels waarin je als Daxter speelt. Hij komt terecht in een poel van Dark Eco en verandert in Dark Daxter. In zijn levels is het vooral zaak om tegenstanders te verpulveren voordat ze jou te grazen nemen. Helaas komen deze levels vooral neer op het rammen van de knoppen om de tegenstanders zo snel mogelijk van het scherm te krijgen. Heel af en toe moet je even nadenken maar dat is eerder een zeldzaamheid.

Zoom uit!

  Minpunten zijn er wel wat op te noemen, maar al die punten doet weinig afbreuk aan het spel als geheel. De camera is bijvoorbeeld soms vrij vervelend, zonder dat je als speler de mogelijkheid hebt om de camera te herpositioneren. Dat haalt de vaart een beetje uit het spel aangezien je daarna wat rustiger aan gaat doen. Ook zou de camera tijdens de gevechten (zowel tijdens de vlieglevels als de platformlevels) wat verder van de actie af kunnen staan. Je hebt vaak weinig overzicht tijdens de gevechten waardoor je maar wat lukraak rond aan het beuken bent. Het is niet handig dat je tijdens gevechten voor navigatie moet afgaan op de kleine minimap onderin het beeld. Ik weet niet honderd procent zeker of deze problemen komen vanwege het feit dat The Lost Frontier een PSP-port is. Op dat kleine scherm van de PSP is het misschien wel fijn dat de camera wat dichter op je karakter zit, maar als je speelt op een tv-scherm is dat helemaal niet handig.

Verder zijn er eigenlijk weinig serieuze minpunten op te noemen. De game biedt voldoende variatie vanwege te toevoeging van vlieglevels. De levels met Daxter voelen meer als opvulling en zijn ook niet echt leuk om te spelen, tenzij je dus echt van buttonsmashen houdt. De game houdt de vaart er eigenlijk altijd goed in door de levels niet al te lang te maken. Mocht je bovendien een sprong niet halen zul je nooit hele stukken opnieuw hoeven spelen. De game zit zoals gezegd bomvol met checkpoints zodat je wat makkelijker aan het spelen blijft. Het doet in ieder geval sterk vermoeden dat de game echt is gemaakt met een handheld in het achterhoofd. Bovendien is de PS2 sinds de komst van de PS3 toch meer de console voor je kleine broertje geworden. Deze game past daar perfect bij. Grafisch gezien is het wel een uitstekende titel. Ondanks het feit dat de game voor de PSP is gemaakt zijn de graphics op de PS2 verre van slecht te noemen.